คำพิพากษาต่างประเทศบังคับใช้ในไทยได้ทันทีหรือไม่

เส้นทางเอกสารของกรณีนี้

เอกสารต่างประเทศ → รับรองจากต้นทาง (Apostille หรือกระทรวงการต่างประเทศของประเทศนั้น + สถานทูต/สถานกงสุลไทย) → แปลเป็นภาษาไทยพร้อมรับรองคำแปล → ยื่นต่อศาลหรือหน่วยงานไทย

ไทม์ไลน์การทำงานทีละขั้น

เอกสารที่ต้องเตรียม

• ต้นฉบับหรือสำเนาที่มีการรับรองสำเนาถูกต้องจากหน่วยงานผู้ออกเอกสาร
• หนังสือเดินทางหรือบัตรประชาชนของผู้ถือเอกสาร เพื่อยึดการสะกดชื่อเป็นมาตรฐานเดียว
• ชื่อหน่วยงานผู้รับปลายทาง และภาษาที่หน่วยงานนั้นยอมรับ
• วันนัดศาลหรือวันครบกำหนดยื่น เพื่อวางแผนเวลาย้อนกลับ
• จำนวนชุดที่ต้องยื่น รวมชุดสำรองสำหรับคู่ความอีกฝ่าย
• รายการเอกสารแนบทั้งหมดในสำนวน พร้อมหมายเลขเอกสารหมาย
• ตารางคำศัพท์เฉพาะคดี หากเคยมีคำแปลเดิมที่ต้องคงเส้นคงวา

เอกสารต่างประเทศที่จะใช้ในกระบวนการยุติธรรมไทย

เอกสารที่ออกในต่างประเทศต้องได้รับการรับรองจากต้นทางก่อน โดยรัฐภาคีอนุสัญญากรุงเฮกใช้ Apostille ส่วนประเทศนอกภาคีต้องผ่านกระทรวงการต่างประเทศของประเทศนั้นแล้วรับรองต่อที่สถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลไทย จากนั้นจึงแปลเป็นภาษาไทยเพื่อยื่นต่อหน่วยงานในไทย

คำพิพากษาของศาลต่างประเทศไม่ได้มีผลบังคับในไทยโดยอัตโนมัติ การจะให้มีผลต้องดำเนินการตามกฎหมายไทยผ่านศาลไทย เอกสารและคำแปลจึงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการดำเนินคดี ไม่ใช่การจดทะเบียนคำพิพากษา

หนังสือรับรองสถานะทางคดีและงานตรวจสอบ

หนังสือรับรองว่าไม่มีคดีความหรือหนังสือรับรองความประพฤติ มักถูกขอในงานสมัครงาน ขอวีซ่า หรือขออนุญาตประกอบวิชาชีพในต่างประเทศ ต้องตรวจว่าอายุเอกสารที่ปลายทางยอมรับคือกี่เดือน เพราะหลายแห่งกำหนดไม่เกิน 3–6 เดือน

ควรวางแผนให้วันที่ออกเอกสาร วันที่แปล และวันที่รับรอง อยู่ในกรอบอายุที่ปลายทางกำหนด มิฉะนั้นอาจต้องคัดเอกสารใหม่ทั้งชุด

โครงสร้างการคิดงานแปลเอกสารคดี

งานแปลเอกสารคดีประเมินจากจำนวนคำหรือหน้า ความหนาแน่นของศัพท์เฉพาะ จำนวนชุดที่ต้องส่งมอบ และจำนวนขั้นการรับรองที่ต้องเดินเรื่องต่อ เราแจ้งขอบเขตงานและกรอบเวลาก่อนเริ่มเสมอ

ค่าธรรมเนียมของหน่วยงานราชการเป็นอัตราตามประกาศของหน่วยงานนั้น และแยกจากค่าบริการแปล เรานำส่งใบเสร็จของหน่วยงานให้ผู้ว่าจ้างทุกครั้งที่เดินเรื่องแทน

การแปลและรับรองคำแปลในกระบวนการยุติธรรมไทยทำงานอย่างไร

ประเทศไทยไม่มีระบบ “นักแปลสาบานตน” (sworn translator) ที่จดทะเบียนตามกฎหมายเหมือนหลายประเทศในยุโรป การทำให้คำแปลมีน้ำหนักจึงอาศัยสองกลไกร่วมกัน คือ (1) ผู้แปลหรือสำนักงานแปลลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้องของคำแปลพร้อมระบุตัวตนและข้อมูลติดต่อ และ (2) เมื่อต้องใช้ในต่างประเทศ นำคำแปลไปผ่านนิติกรณ์หรือ Apostille ที่กรมการกงสุล กระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งเป็นหน่วยงานเดียวที่ออกตราดังกล่าวในประเทศไทย

สำหรับการใช้ภายในประเทศ กฎหมายวิธีพิจารณาความกำหนดให้เอกสารภาษาต่างประเทศที่อ้างเป็นพยานหลักฐานต้องมีคำแปลภาษาไทยแนบ และศาลอาจให้ผู้แปลมายืนยันความถูกต้องได้ ดังนั้นคำแปลที่ดีจึงต้องตรวจสอบย้อนกลับได้ ระบุผู้แปล วันที่ และอ้างอิงต้นฉบับหน้าต่อหน้า

เราจึงจัดรูปแบบงานแปลเอกสารคดีให้มีหน้าแสดงคำรับรองของผู้แปล เลขอ้างอิงงาน การจับคู่หน้าเอกสารต้นฉบับกับคำแปล และตารางคำศัพท์เฉพาะคดี เพื่อให้ทนายความ ศาล หรือหน่วยงานปลายทางตรวจสอบได้ทันทีโดยไม่ต้องย้อนถามผู้แปล

สาเหตุที่คำแปลถูกตีกลับบ่อยที่สุด

• ใช้การสรุปความแทนการแปลตามต้นฉบับ ทำให้ความหมายทางกฎหมายเปลี่ยน
• ไม่มีหน้าคำรับรองของผู้แปล หรือไม่ระบุข้อมูลติดต่อที่ตรวจสอบได้
• ลำดับการรับรองผิด เช่น รับรองก่อนแปล หรือข้ามชั้นกรมการกงสุล
• ใช้สำเนาที่ไม่มีการรับรองสำเนาถูกต้องจากหน่วยงานผู้ออกเอกสาร
• เอกสารเกินอายุที่หน่วยงานผู้รับกำหนด ณ วันยื่น
• แปลเป็นภาษาที่หน่วยงานผู้รับปลายทางไม่ยอมรับ

อภิธานศัพท์ที่ใช้ในกระบวนการยุติธรรม

คดีถึงที่สุด

สถานะที่ไม่มีการอุทธรณ์หรือฎีกาต่อไปแล้ว ศาลออกหนังสือรับรองคดีถึงที่สุดเพื่อใช้ประกอบการบังคับคดีหรือใช้ในต่างประเทศ

เอกสารหมาย จ./ล.

หมายเลขอ้างอิงพยานเอกสารของฝ่ายโจทก์ (จ.) และฝ่ายจำเลย (ล.) ในสำนวนคดีของศาลไทย

อนุสัญญานิวยอร์ก ค.ศ. 1958

อนุสัญญาว่าด้วยการยอมรับและบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศ ซึ่งกำหนดให้ยื่นคำแปลที่ได้รับการรับรองพร้อมคำชี้ขาด

ผู้ประสานงานกลาง (Central Authority)

หน่วยงานที่รับ-ส่งคำร้องความร่วมมือระหว่างประเทศ ในคดีอาญาของไทยคือสำนักงานอัยการสูงสุด

ข้อมูลอ่อนไหว

ข้อมูลส่วนบุคคลประเภทที่ พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 กำหนดให้ประมวลผลได้จำกัด เช่น ประวัติอาชญากรรมและข้อมูลสุขภาพ