thai employee ratio work permit 4 to 1

เส้นทางการดำเนินงานของกรณีนี้

นายจ้างเตรียมเอกสารนิติบุคคลและหนังสือจ้างงาน → ยื่นขอ Non-B ที่สถานทูตตามเขตอาณาหรือผ่าน e-Visa → เข้าประเทศด้วยสิทธิพำนัก 90 วัน → ยื่นขอใบอนุญาตทำงานที่กรมการจัดหางาน → ขยายเวลาพำนักรายปีที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองพร้อมขอ re-entry permit

ไทม์ไลน์การทำงานทีละขั้น

เอกสารที่ต้องเตรียม

• หนังสือรับรองนิติบุคคลและบัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้นฉบับล่าสุด
• หนังสือจ้างงานระบุตำแหน่ง หน้าที่ และระยะเวลาจ้าง
• งบการเงินและแบบยื่นภาษีของบริษัทตามที่ระเบียบกำหนด
• แบบรายการแสดงการส่งเงินสมทบประกันสังคมของพนักงานไทย
• คุณวุฒิการศึกษาและใบรับรองประสบการณ์ของผู้ยื่นพร้อมคำแปลรับรอง
• แผนผังองค์กรและภาพถ่ายสถานประกอบการ

สาระสำคัญของ “thai employee ratio work permit 4 to 1”

หัวข้อนี้อยู่ในกลุ่ม วีซ่าธุรกิจ Non-Immigrant B และการลงทุน ซึ่งหน่วยงานที่มีอำนาจโดยตรงคือ กระทรวงการต่างประเทศสำหรับการตรวจลงตรา และสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสำหรับการขยายเวลาพำนัก การพิจารณาทุกกรณีเป็นดุลพินิจของหน่วยงานรัฐตามระเบียบที่ใช้บังคับ ณ วันยื่น IVC ทำหน้าที่เตรียมเอกสาร ตรวจความสอดคล้อง และประสานการยื่นให้ครบถ้วนตามประกาศล่าสุด แต่ไม่รับประกันผลการอนุมัติของหน่วยงานใด

การทำงานในไทยต้องมีทั้งวีซ่าประเภทที่ถูกต้องและใบอนุญาตทำงานตามพระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 และที่แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2561

ตราวีซ่า Non-B ครั้งแรกมักให้สิทธิพำนัก 90 วัน การอยู่ต่อเป็นรายปีเป็นการขยายเวลาพำนัก ไม่ใช่การต่อวีซ่า

การเดินทางออกนอกประเทศระหว่างที่ได้รับการขยายเวลาพำนักต้องขอ re-entry permit ก่อน มิฉะนั้นสิทธิพำนักสิ้นสุดทันทีที่ออกนอกราชอาณาจักร

ข้อกฎหมายและระเบียบที่ต้องรู้ก่อนยื่น

หลักเกณฑ์ทุนจดทะเบียนและอัตราส่วนพนักงานไทยต่อคนต่างด้าวที่ใช้พิจารณาเป็นไปตามระเบียบของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและกรมการจัดหางาน

กิจการที่ได้รับการส่งเสริมการลงทุนจาก BOI ใช้ช่องทางศูนย์ One Stop Service ซึ่งใช้เวลาน้อยกว่าช่องทางปกติ

การประชุมหรือเจรจาธุรกิจระยะสั้นบางกรณีใช้วีซ่าท่องเที่ยวไม่ได้ เพราะลักษณะกิจกรรมเข้าข่ายต้องใช้ Non-B

ระบบ Thai e-Visa รับคำขอแบบออนไลน์เต็มรูปแบบสำหรับหลายประเภทวีซ่า แต่บางสถานทูตยังเรียกสัมภาษณ์หรือขอเอกสารตัวจริงเพิ่ม

เอกสารราชการต่างประเทศจากรัฐภาคีอนุสัญญา Apostille ใช้ Apostille ได้ตั้งแต่ไทยเข้าเป็นภาคีมีผล 22 ธันวาคม 2567 ส่วนเอกสารจากรัฐที่ไม่ใช่ภาคียังต้องผ่านการรับรองสถานทูต

ข้อผิดพลาดที่ทำให้เสียเวลามากที่สุด

กรณีที่พบบ่อยในกลุ่ม วีซ่าธุรกิจ Non-Immigrant B และการลงทุน คือการเตรียมเอกสารครบแต่ไม่สอดคล้องกันเอง เช่น ชื่อสะกดต่างกันระหว่างคำแปลกับหนังสือเดินทาง หรือช่วงเวลาในเอกสารการเงินไม่ครอบคลุมระยะที่ระเบียบกำหนด ปัญหาลักษณะนี้ทำให้ต้องเริ่มกระบวนการใหม่ทั้งชุดแม้เนื้อหาสาระจะถูกต้อง

อีกกลุ่มหนึ่งคือการเข้าใจผิดระหว่างอายุวีซ่ากับสิทธิพำนัก ผู้ยื่นจำนวนมากวางแผนการเดินทางจากวันหมดอายุของตราวีซ่า ทั้งที่วันที่ต้องเดินทางออกจริงคือวันในตราประทับของเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง การตรวจสองวันที่นี้ทุกครั้งช่วยป้องกันการอยู่เกินกำหนดโดยไม่ตั้งใจ

สาเหตุที่คำขอไม่ผ่านหรือล่าช้าบ่อยที่สุด

• ทุนจดทะเบียนหรืออัตราส่วนพนักงานไทยไม่เป็นไปตามระเบียบ
• ตำแหน่งงานอยู่ในบัญชีอาชีพที่สงวนไว้สำหรับคนไทย
• เอกสารนิติบุคคลหมดอายุหรือคัดสำเนาเกินระยะเวลาที่ยอมรับ
• งบการเงินแสดงว่าบริษัทไม่มีการประกอบกิจการจริง
• ยื่นขยายเวลาพำนักล่าช้ากว่ากำหนดจนสิทธิพำนักขาด
• ประวัติการพำนักเกินกำหนด (overstay) ที่ยังไม่ได้แก้ไขสถานะ

อภิธานศัพท์วีซ่าและใบอนุญาตทำงาน

ตม.7 (TM.7)

แบบคำขออนุญาตอยู่ต่อในราชอาณาจักร ใช้ยื่นที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง

One Stop Service Centre

ศูนย์บริการวีซ่าและใบอนุญาตทำงานที่รวมงานตรวจคนเข้าเมืองและกรมการจัดหางานไว้จุดเดียว

ตม.30 (TM.30)

แบบแจ้งรับคนต่างด้าวเข้าพักอาศัย ซึ่งเจ้าบ้านหรือผู้จัดการที่พักต้องแจ้งภายใน 24 ชั่วโมง

Work permit

ใบอนุญาตทำงานที่ออกโดยกรมการจัดหางาน ผูกกับนายจ้าง ตำแหน่ง และท้องที่ที่ระบุ

ตม.47 (TM.47)

แบบรายงานตัว 90 วันของคนต่างด้าวที่พำนักต่อเนื่องในราชอาณาจักร

Apostille

การรับรองเอกสารตามอนุสัญญากรุงเฮก ซึ่งมีผลกับประเทศไทยตั้งแต่ 22 ธันวาคม 2567

Re-entry permit

ใบอนุญาตกลับเข้ามาในราชอาณาจักรอีก ที่รักษาสิทธิพำนักเดิมไว้เมื่อเดินทางออกนอกประเทศ