คำให้การที่แปลแล้วต้องรับรองที่หน่วยงานใด

เส้นทางเอกสารของกรณีนี้

ต้นฉบับ/สำเนารับรองถูกต้อง → แปลและตรวจทาน → รับรองคำแปล → นิติกรณ์หรือ Apostille ที่กรมการกงสุล → (เฉพาะปลายทางนอกภาคีกรุงเฮก) รับรองต่อที่สถานทูตปลายทาง

ไทม์ไลน์การทำงานทีละขั้น

เอกสารที่ต้องเตรียม

• ข้อมูลว่าประเทศปลายทางเป็นรัฐภาคีอนุสัญญากรุงเฮกหรือไม่
• หนังสือมอบอำนาจ หากให้เราเดินเรื่องรับรองแทน
• ช่องทางรับส่งไฟล์ที่ผู้ว่าจ้างกำหนดสำหรับข้อมูลชั้นความลับ
• ต้นฉบับหรือสำเนาที่มีการรับรองสำเนาถูกต้องจากหน่วยงานผู้ออกเอกสาร
• หนังสือเดินทางหรือบัตรประชาชนของผู้ถือเอกสาร เพื่อยึดการสะกดชื่อเป็นมาตรฐานเดียว
• ชื่อหน่วยงานผู้รับปลายทาง และภาษาที่หน่วยงานนั้นยอมรับ
• วันนัดศาลหรือวันครบกำหนดยื่น เพื่อวางแผนเวลาย้อนกลับ

เอกสารสำนวนคดี คำฟ้อง คำให้การ และหมายเรียก

เอกสารชั้นพิจารณามีกำหนดเวลาบังคับ การแปลจึงต้องวางแผนย้อนจากวันนัดหรือวันครบกำหนดยื่น ไม่ใช่จากวันที่ส่งงาน เราจะขอทราบวันนัดก่อนเสมอ เพื่อจัดลำดับงานและกันเวลาให้ทนายความตรวจสำนวนก่อนยื่น

คำฟ้องและคำให้การมักอ้างถึงเอกสารแนบจำนวนมาก การแปลควรทำสารบัญเอกสารแนบคู่ขนาน (เอกสารหมาย จ./ล.) เพื่อให้ผู้อ่านฝ่ายต่างประเทศติดตามได้ตรงกับสำนวนไทย

ลำดับขั้นที่ถูกต้อง: แปล → รับรองคำแปล → นิติกรณ์/Apostille

ลำดับที่ผิดบ่อยที่สุดคือการนำเอกสารไปรับรองก่อนแล้วค่อยแปล ทำให้ต้องเดินเรื่องซ้ำ ลำดับที่ถูกต้องสำหรับเอกสารไทยที่จะใช้ต่างประเทศคือ คัดต้นฉบับที่รับรองสำเนาถูกต้อง → แปล → รับรองคำแปล → ยื่นนิติกรณ์หรือ Apostille ที่กรมการกงสุล → (เฉพาะประเทศนอกภาคี) รับรองต่อที่สถานทูตปลายทาง

ค่าธรรมเนียมนิติกรณ์ของกรมการกงสุลตามประกาศกระทรวงการต่างประเทศคือ 200 บาทต่อฉบับสำหรับบริการปกติ และ 400 บาทต่อฉบับสำหรับบริการด่วน ส่วนค่าธรรมเนียมของสถานทูตปลายทางเป็นอำนาจของแต่ละสถานทูต ไม่ได้กำหนดโดยฝ่ายไทย

เอกสารต่างประเทศที่จะใช้ในกระบวนการยุติธรรมไทย

เอกสารที่ออกในต่างประเทศต้องได้รับการรับรองจากต้นทางก่อน โดยรัฐภาคีอนุสัญญากรุงเฮกใช้ Apostille ส่วนประเทศนอกภาคีต้องผ่านกระทรวงการต่างประเทศของประเทศนั้นแล้วรับรองต่อที่สถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลไทย จากนั้นจึงแปลเป็นภาษาไทยเพื่อยื่นต่อหน่วยงานในไทย

คำพิพากษาของศาลต่างประเทศไม่ได้มีผลบังคับในไทยโดยอัตโนมัติ การจะให้มีผลต้องดำเนินการตามกฎหมายไทยผ่านศาลไทย เอกสารและคำแปลจึงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการดำเนินคดี ไม่ใช่การจดทะเบียนคำพิพากษา

เอกสารคดีของไทยที่จะใช้ในต่างประเทศ

หลังอนุสัญญากรุงเฮกมีผลกับประเทศไทยเมื่อ 22 ธันวาคม 2024 เอกสารที่ส่งไปยังรัฐภาคีจบขั้นตอนที่ Apostille ของกรมการกงสุล ไม่ต้องรับรองซ้ำที่สถานทูตปลายทาง ส่วนประเทศนอกภาคียังต้องรับรองต่อที่สถานทูตของประเทศนั้นในกรุงเทพฯ

ควรตรวจสถานะภาคีจากตารางสถานะของ HCCH ในวันที่ดำเนินการจริง เพราะรายชื่อรัฐภาคีและข้อคัดค้านระหว่างรัฐเปลี่ยนแปลงได้

สาเหตุที่คำแปลถูกตีกลับบ่อยที่สุด

• สะกดชื่อบุคคลในคำแปลไม่ตรงกับหนังสือเดินทางหรือเอกสารทะเบียนราษฎร
• แปลไม่ครบทุกหน้า ตกตราประทับ ลายมือชื่อ หรือข้อความท้ายเอกสาร
• เลขคดี จำนวนทุนทรัพย์ หรืออัตราดอกเบี้ยคลาดเคลื่อนจากต้นฉบับ
• ใช้การสรุปความแทนการแปลตามต้นฉบับ ทำให้ความหมายทางกฎหมายเปลี่ยน
• ไม่มีหน้าคำรับรองของผู้แปล หรือไม่ระบุข้อมูลติดต่อที่ตรวจสอบได้
• ลำดับการรับรองผิด เช่น รับรองก่อนแปล หรือข้ามชั้นกรมการกงสุล

อภิธานศัพท์ที่ใช้ในกระบวนการยุติธรรม

เอกสารหมาย จ./ล.

หมายเลขอ้างอิงพยานเอกสารของฝ่ายโจทก์ (จ.) และฝ่ายจำเลย (ล.) ในสำนวนคดีของศาลไทย

อนุสัญญานิวยอร์ก ค.ศ. 1958

อนุสัญญาว่าด้วยการยอมรับและบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศ ซึ่งกำหนดให้ยื่นคำแปลที่ได้รับการรับรองพร้อมคำชี้ขาด

ผู้ประสานงานกลาง (Central Authority)

หน่วยงานที่รับ-ส่งคำร้องความร่วมมือระหว่างประเทศ ในคดีอาญาของไทยคือสำนักงานอัยการสูงสุด

ข้อมูลอ่อนไหว

ข้อมูลส่วนบุคคลประเภทที่ พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 กำหนดให้ประมวลผลได้จำกัด เช่น ประวัติอาชญากรรมและข้อมูลสุขภาพ

รับรองคำแปล (Certified translation)

การที่ผู้แปลหรือสำนักงานแปลลงลายมือชื่อรับรองว่าคำแปลถูกต้องตรงตามต้นฉบับ พร้อมระบุตัวตนและข้อมูลติดต่อที่ตรวจสอบได้